miodZiołomiody wykorzystywane są w apiterapii, ale wytwarzane są nieco inaczej niż zwykłe miody. W procesie produkcji ziołomiodu pszczołom podaje się specjalną pożywkę na bazie cukru i odpowiedniego materiału ziołowego. Ziołomiody oprócz właściwości wynikających z samego miodu posiadają właściwości dodanej rośliny.


Pożywki dla pszczół przygotowuje się różnymi sposobami, a dokładne receptury są utrzymywane w tajemnicy. Zwykle wyciąg lub sok ze świeżych roślin miesza się z miodem naturalnym. Inną opcją jest roztwór cukru buraczanego wzbogaconego wyciągiem roślinnym wodnym lub etanolowym, naparem, odwarem lub sokiem ze świeżych roślin leczniczych. Aby zabezpieczyć pożywkę przed fermentacją stężenie cukru nie może być mniejsze niż 66%. Pożywka ziołowa jest traktowana przez pszczoły jak nektar lub spadź i przetwarzana dalej w celu produkcji miodu.

Podstawowa różnica pomiędzy ziołomiodem i miodem polega na znacznie większej zawartości mikro- i makroelementów w tym pierwszym. Ponadto zawierają one substancje aktywne, które występują w surowcu roślinnym dodanym do specjalnie przygotowanej pożywki dla pszczół. Do tej pory przebadano klinicznie wiele ziołomiodów. Wykonane badania kliniczne udowodniły ich dużą wartość w leczeniu, wspomaganiu leczenia i profilaktyce wielu chorób. Poniżej przedstawiono niektóre właściwości ziołomiodów leczniczych.

Ziołomiód pokrzywowy ma łagodne działanie moczopędne, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne i krwiotwórcze. Poleca się go w stanach osłabienia, niedokrwistości, zaburzeniach przemiany materii, nieżytach przewodu pokarmowego. Wspomaga leczenie grypy i rekonwalescencję po wirusowym zapaleniu wątroby, zapaleniach górnych dróg oddechowych. Jego stosowanie jest korzystne w chorobach skórnych, dnie moczanowej, kamicy nerkowej, zapaleniach dróg moczowych.

Zastosowanie ziołomiodu sosnowego przynosi dobre efekty w zapaleniach górnych dróg oddechowych w zakresie obniżenia podwyższonej temperatury, zmniejszenia kaszlu, kataru, bólu gardła i poprawy samopoczucia. W zapaleniach oskrzeli ziołomiód sosnowy rozrzedza wydzielinę i przyspiesza jej usuwanie, działa przeciwzapalnie i przeciwbakteryjnie i przeciwwirusowo. Ponadto ma słabe działanie moczopędne i odkażające drogi moczowe oraz działa żółciopędnie i rozkurczająco na drogi żółciowe.

Ziołomiód rumiankowy najczęściej stosowany jest w dolegliwościach układu pokarmowego. Zapobiega wzdęciom, łagodzi kolki jelitowe, wspomaga trawienie. Wspomaga leczenie choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy oraz wrzodziejącego zapalenia jelit. Przyspiesza normalizację funkcji wątroby po wirusowym zapaleniu tego narządu. Ziołomiód ten ma też zastosowanie kosmetyczne i dermatologiczne. Łagodzi podrażnienia skóry, przyspiesza gojenie ran i owrzodzeń skóry. Chętnie dodawany do kąpieli leczniczych, maseczek kosmetycznych i płukanek odżywczych do włosów.


Ciekawym produktem jest ziołomiód brokułowy, który zawiera sulforafan. Najwięcej sulforafanu znajduje się w świeżych kwiatach, ale obróbka kulinarna nie niszczy go całkowicie. Sulforafan skutecznie wymiata wolne rodniki oraz wpływa na ekspresję pewnych genów, co ma zapobiegać rozwojowi chorób nowotworowych. Udowodniono szczególną rolę sulforafanu w prewencji raka prostaty. Ziołomiód brokułowy zawiera dużą ilość sulforafanu. Ziołomiody są bardzo interesującą formą terapii naturalnej. Są bardziej skuteczne i ukierunkowane na leczenie określonego schorzenia. Wykorzystując inne surowce ziołowe można rozważyć leczenie wielu schorzeń.

Opracowane na podstawie: Kędzia B. Kostrzewski Z. Znaczenie ziołomiodów w lecznictwie. Postępy Fitoterapii 2010;4:229-235.

Lepiej kupić bezawaryjny samochód do firmy - oszczędzaj na serwisach.